Anasayfa | Giriş / Üye Ol
Paylaş

Babasına "İri Cisim" Diyen Genç

02 Aralık 2010


Lise öğrencilerine "Bir gününüzü nasıl geçirdiğinizi anlatan kompozisyon yazın!" demiş bir Edebiyat öğretmeni. Öğrencilerin yazdığı kompozisyonları okurken, içlerinden bir tanesi çok dikkatini çekmiş. Senelerdir o kompozisyonda okuduğu cümleleri unutmadığını söyledi bana, o öğretmen arkadaşım.

Kompozisyonda, sabahtan akşama kadar yaptıklarını anlatan o öğrenci, okul sonrası eve gittiğini, yemekten sonra kanepeye oturup vakit geçirdiğini anlattıktan sonra, şu cümleleri yazmış.

"Saat beşten sonra evimizin kapısı açılır. İçeriye iri bir cisim girer. O iri cisim kanepeye oturur. Annem yemeğini önüne koyar. Elinden televizyon kumandasıyla yemek yiyen iri cisim, uykusu gelene kadar orda oturur. O iri cisim eve gelince ben odama çekilirim!"

Lise öğrencisinin babasından bahsederken "iri cisim" ifadesini kullanması öğretmen arkadaşımın çok garibine gitmiş. Ancak, evladıyla kurduğu ilişki biçiminin, delikanlıda ki yansımasından sorumlu olanın baba olduğu gerçeğini kendisine rehber edinmiş. Bu olayı benimle paylaşan öğretmen, "O babanın yanlış tavırlarına oğlunun verdiği tepki, benim ev ve aile hayatımı tekrar gözden geçirmeme sebep oldu" demişti.

* * * * * * *

Yukarıda paylaştığım örneği, bir konferansımdan sonra dinlemiştim. Aylardır arşivimde beklettiğim bu notumu yazıya dönüştürmemin sebebi, aşağıda ki yazıdır. Kime ait olduğunu bilmediğim bu yazıyı benimle paylaşan okuyucuma teşekkür ederek yazıyı paylaşmak istiyorum.

Bir çocuğun yüreği

Bir gün susmayı öğrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktım. Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim tarzıydı.

Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde sıkılır, onun gelişini iple çekerdim. Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla
oynamak isterdim. Babam sarılır, öper sonra da, "Hadi odana git!" derdi. Yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir araya gelirdik
babamla. Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. Babam sinirlenir, ‘Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi. Annem de ‘Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksın babanla?'diye çıkışır, beni odama gönderirdi.

Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol alırdım. Babam arkamdan, ‘Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ
ne istiyor anlamadım' diye bağırmaya devam ederdi. ‘Keşke benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep birlikte otursaydık' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun
izleyeceği önemli bir şey varsa beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edip koşup oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı.
Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım.

Önce resim yaparak başladım işe. Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; ‘Bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu. ‘Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara anlatıyordu annem halimi.

Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem ‘Odanı topla!' diye odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum. Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı beceremiyordum. Annem odama gelip ‘Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım.' dedi bir gün.

Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım? Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelince uygun zamanı kolladım. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi. Babam oturur oturmaz çizdiğim resmi getirdim. Babam baktı. Hım, dedi ‘Çok güzel olmuş. Bu adam benim herhalde.' dedi. Ben ‘Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim. O ‘Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.'dedi. Ben yine ‘Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu
küçük kız da annem.' dedim.

Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: ‘Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi. Heyecanla başladım anlatmaya. Ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. Siz yaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek, komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben işten geldiğimde yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde,‘Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.' diyeceğim. Ve bir de bağıracağım ‘Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar' diye.

Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Duyduklarına inanamıyorlardı.Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi.

Alıntı: www.saitcamlica.com

Bunlar da ilginizi çekebilir :
Yazıya Yorum Yap Giriş / Kaydol
  • busra 02.12.2010 tarihinde dedi ki :
    çok duygulandım gerçekten.
    söyleyecek söz yok artık.
    filiz
    Bu yoruma cevap ver. Giriş / Kaydol
  • busra 02.12.2010 tarihinde dedi ki :
    bu çocuğun hikayesini ben daha önce okumuştum, ikinci kez okumama rağmen yine yüreğim acıdı yine ağlamaklı oldum....bazen neden diye soruyorum kendime....çocuğu dünyaya biz getiriyoruz biz istiyoruz bunu...ama çocuklu olmanın yorgunluğuna çocuklu hayata hazır değilsek neden yapıyoruz bunu? çocuğunu dinleyecek kadar sabrın yoksa onunla az da olsa oyun oynayacak kadar vaktin yoksa neden dünyaya getiriyorsun...ilgisiz anne babaların çocukları için allaha dua ediyorum....allah anne babaların yüreğine öyle bir merhamet şefkat versinki bir çocuk yüreğinin hassasiyetini algılayabilsinler....çocuk yetiştirmek hiç kolay değil ama dünyaya getirdiysende taşın altına elini koyacaksın anne baba olarak yok haberimi izleyeyim yok dizimi izleyeyim diye en ufak şeyler için bile çocuğunu susturup ezip incitiyorsan vay halimize toplumumuzun.....
    filiz demir
    Bu yoruma cevap ver. Giriş / Kaydol
HAKKIMDA
Büşra Karaca, 1981 Edirne doğumlu, MSÜ Mimarlık terk, 2003'te dünya evine girmiş, 2005'te ilk, 2007'de ikinci, 2013'te üçüncü çocuğunu kucağına almış bir annedir. 2008 yılından beri blog tutuyor.
busra[at]annenotlari.com
DOST SİTELER
Bu site annelik ve çocuk eğitimi hakkında genel bilgiler içerir. Siteden yararlanmak profosyonel yardım yerine geçmez. Kendiniz ya da çocuğunuzla ilgili psikolojik ya da fiziksel sağlık problemleriniz varsa, bir uzmandan profesyonel destek alınız.
web tasarım ve programlama deSen
0.030 sn.